از هفدهم تا 22 بهمن 57، ايران يکي از دوره هاي استثنايي تاريخ سياسي جهان را گذرانيد. در اين ايام، دو دولت در يک مرکز و بدون هيچ گونه مرزبندي مواجه بودند. دولتي که پشتوانه و عامل مشروعيت خود را از دست داده و از قدرت نظامي محروم گشته و با انقلابي عظيم روبرو بود. و دولتي ديگر متکي به رهبري انقلاب توده هاي ميليوني مردم که به جاي قدرت نظامي، تنها به ارتش مردم وابستگي داشت. با وسعت يافتن دامنه هاي انقلاب، قرار بر اين شد که سران ارتش پهلوي، دست به کودتا زده و با به دست گرفتن قدرت، انقلاب مردمي را سرکوب سازند. از اين رو از ساعت چهار بعداز ظهر روز 21 بهمن 57، حکومت نظامي اعلام شد.

پس از اعلان حکومت نظامي، حضرت امام خميني (ره) اعلام کرد که مردم به حکومت نظامي اعتنايي نکنند. مردم نيز همچنان به يورش خود به مراکز دولتي و نظامي و انتظامي ادامه دادند و تقريباً تمام اين مراکز با اندک درگيري و مقاومت، تسخير شد و به دست مردم افتاد. اين درگيري ها در روز بعد نيز به شدت ادامه يافت و در اين روز هزاران زن و مرد و پير و جوان، هر يک به اندازه توان خود براي سرنگوني نهايي رژيم ظلم و جور، کوشش کردند. آنها با سنگربندي در خيابان ها، سينه سپر کردن در برابر تانک ها و با فداکاري و جانفشاني، انقلاب را به پيروزي رساندند. نه فقط در تهران، بلکه در تمامي شهرهاي ايران، درگيري مردم با بقاياي رژيم شاه جريان داشت. هنگامي که خبر حرکت نيروهاي نظامي از شهرهاي مختلف ايران به سمت تهران براي سرکوب قيام مردم پخش شد، مردم شهرهاي مسير به درگيري با نيروهاي نظامي پرداختند و با بستن راه، مانع حرمت آنها به سمت تهران شدند. برخي از فرماندهان رده بالاي ارتش در اين درگيري ها به دست مردم کشته شدند تا سرانجام، ارتش، بي طرفي خود را اعلام کرد.

روز سرنوشت فرا رسيد و در 22 بهمن 1357، نظام پوسيده ستمشاهي فرو ريخت و ريشه هاي فاسد دودمان سياه پهلوي از اين کشور اسلامي کنده شد. مبارزه پانزده ساله ملت مسلمان ايران به رهبري امام خميني (ره) به ثمر رسيد و با سرنگوني نظام 2500 ساله شاهنشاهي، انقلاب شکوهمند اسلامي ايران پيروز گرديد.